Nowy Człowiek na Nowe Czasy – Odcinek 15

Zaczynamy więc następną część – po wstępie – “Nowego Człowieka”,
psychologicznej interpretacji przypowieści ewangelicznych
(ich ezoterycznego, “wewnętrznego” znaczenia) pióra ucznia
G. Gurdżijewa, Maurica Nicoll’a.

Jest to parafraza – tłumaczenie niedokładne (w pewnym sensie twórcze),
z moim – raz obfitszym, raz bardziej lakonicznym, komentarzem.

Przypomnę też, że Jezus, jaki się tam (i tutaj) pojawia
– szczególnie w moim komentarzu – jest jednym z tych,
na pewno bardzo znaczącym, którzy ten Wyższy Poziom bycia osiągnęli.

)Abstrahuję tutaj w znacznej mierze od wszelkich religii i wierzeń, skupiam się na warstwie psychologicznej i praktycznego doskonalenia człowieka – jego umysłowości (jego Rozumienia – co wielokrotnie podkreśla Nicoll, człowiek jest w istocie tym, czym jest jego rozumienie), jego uczuć (w tym przede wszystkim uczuć moralnych, jego wewnętrznej etyki – która oczywiście najdonioślejsze znaczenie ma wtedy, gdy jest praktyczna, gdy przejawia się na zewnątrz).

Naszym ideałem jest człowiek – monolit, który udoskonalił swoje “Ja”, ograniczył – wyeliminował inne, współgrające w nim “osobowości” (demoniczny legion małych “ja”), czego ukoronowaniem jest osiągnięcie prawdziwego kontaktu ze swoim “Wyższym Ja” – Duszą – osiągnięcie bycia Indywidualnego (Indywidualność jest czymś więcej niż osobowość”).

Naszym ideałem jest też przeciwieństwo hipokryty – człowiek który mi osobiście, co do tej cechy, czy też więcej niż cechy – tego rysu nadającego mu czy spajającego jego Indywidualność – jest i był bliski od dawna (rysu kamiennego, ostrego – o “krystalizacji” jako swoistym udoskonaleniu osobowości pisał często prof. Arkadiusz Jadczyk. Zob. przykładowo piękny wpis blogowy “.. O tym jak znaleźć prawdziwą miłość Duszy)

Taki oto wstęp do tej dalszej części właśnie (2:03 w nocy, 12 września AD 2019) udało mi się zaimprowizować.. i na teraz, wydaje mi się, że oddaje on satysfakcjonująco to, co myślę w tym temacie.

I myślę, że tym razem – na tym wstępie, pozostanę, dodam jedynie do tego, krótkiego w treści odcinka – kilka elementów wizualnych.
Choćby – takiego oto – Jezusa..

Plakat do filmu “Stalker” Andreja Tarkowskiego
jw.
jw.
jw.

i

jw.

Z Domu do domu

Wróciłem z Domu do domu.

kule bilardowe – bile (kadr z filmu Pomiędzy 1/2″)


No, jeszcze nie w tej największej, najważniejszej skali, wtedy napisałbym zapewne: „Wróciłem z domu do Domu”.

Teraz akurat kolejność przydania większego znaczenia (zaszczytnego – ale nie zawsze) nadałem odwrotną, gdyż wracałem z domu rodzinnego do miejsca, mieszkania, w którym obecnie sam mieszkam (dosłownie). Ten dom, gdzie dalej mieszkają Rodzice, gdzie spędziłem wiele lat, choć nie jest to dom, w którym się wychowałem – taki dom (kamienica) jest gdzie indziej i nie o nim teraz pora pisać, choć też łączy się jakoś z tematem (w inny sposób); w każdym razie nie o konkretny architektoniczny wytwór tu przede wszystkim chodzi (choć trudno zastąpić pewne ukształtowania duszy czy pamięci gdy było to w tajemniczym ogrodzie za domem etc.etc. – czymś trywialnym, więc i Miejsce ma WPŁYW)

Także wg G. Gurdżijewa na to, kim człowiek zostanie (czy “osoba” stanie się człowiekiem w pełnym znaczeniu) i jaki będzie indywidualnie, jakie ma na to szanse (lepsze lub gorsze – na stanie się prawdziwym indywidualnym człowiekiem) wpływ mają najróżniejsze obiektywne warunki początkowe: z jakimi nauczycielami i edukacją dane mu było się spotkać w najwcześniejszym okresie (to oczywiste) czy też właśnie w jakim miejscu jego charakter się kształtował, jakie wrażenia wizualne, audialne, naturalne, otaczały go w okresie dojrzewania i dorastania..

kadr z filmu “Pomiędzy 1/2”


Do głowy przychodzą choćby, nie mające nazwy, wrażenia, snujące się pomiędzy niedookreśloną świadomością historii rodziny, kraju i narodu (dziecko spogląda czasem przypadkowo na umieszczona na  ścianach portrety, czasem historyczne sztychy, obrazy religijne, w niektórych domach – jakieś symbole przeszłego statusu (herby etc.), dziecko same snuje na temat widzianego (wrażeń, impresji) swoje własne historie, domyśla się znaczeń, czasem zapyta o to rodziców lub osobę starszą, ale odpowiedź, która się zdarza, najczęściej jest zbyt skomplikowana pojęciowo czy językowo (co nie znaczy automatycznie cenna i mądra), albo nieporadna, albo precyzyjna i prawdziwa, ale dziecku nic nie mówiąca, ze względu na brak jeszcze własnych odniesień. Najlepsze może są odpowiedzi zagadkowe.., prawie każda zresztą może się taką stać – i później, jadąc dalej wśród młodocianych zabawek na drodze domysłów i zabawy w budowanie wiadomości – dziecko snuje sobie prywatne historie i fabuły, i charaktery i zdarzenia, i motywy i racje i może nawet jakieś imponderabilia i jakieś spirytualia – zainspirowane wrażeniami, tym co otacza ja w pokoju dziecięcym na ścianie, w formie i zdobieniu mebla, w przypadkowej uwadze którą usłyszało, a która jemu tylko bardzo kojarzy się z dawno nie działającym zegarem z kukułką, który wisi już tylko jako ozdoba, nie licząc czasu – czasu dlań już nieistniejącego..

z książeczki o zabawkach

Rozpisałem się – a miałem tylko napomknąć, że wróciłem z Domu do domu.

Wina rozkojarzenia, bo są pewne problemy, trudne, a także tajemnicze
i zagadkowe.
Ale przede wszystkim trudne i bolesne.
Chciałbym je móc, pomóc jakoś rozwiązać, przyczynić się do tego, by przestały zabierać osobom mi bliskim energię i narażać na zmartwienia i nerwy..

Mocne więzy, mocne i tajemnicze, łączą dzieci i rodziców.
I nawet pewne ludowe lub inne przesądy czy powiedzenia z tym związane, wiele, ma dużo racji. Nawet to, że syn może wyczuć przez ścianę i różnicę poziomów (pięter) bicie serca matki..

kadr z filmu “Pomiędzy 1/2”

Przypomniał mi się krótki film, który lubię chyba najbardziej, z tych wszystkich, które amatorsko nakręciłem w zeszłej dekadzie. Występuje w nim wiele postaci z dziecięcego pokoju – czy raczej dawnego domowego salonu. Choćby wielki czarny stół – akurat przy tym masywnym, rozkładanym stole z czarnego dębu bawiłem się jako dziecko, w jego zakamarkach pamiętam, pod blatem, chowałem różne karteczki i bardzo czekałem na Boże Narodzenie, gdzie wielka choinka (w kamienicy z wysokimi sufitami) przystrajała wszystko królewsko.
Występują w tym dziwnym filmie też inne rekwizyty kojarzone z dzieckiem, ale także z osobą już bardziej dorosłą, będącą dalej na drodze życia – dojrzewania czy dorastania.. ale do czego?

[Jedni powiedzą: do pełni człowieczeństwa, inni: do śmierci, jeszcze inni: do wiecznego powrotu.. A ja bym może powiedział o tym większym finale (w drodze do finału finałów): do kolejnej, radośnie i owocnie zakończonej zabawy, pełnej uczuć i śmiechu..(?)]

Miałem tak jako dziecko, że wydawało mi się, że wszystko żyje, posiada świadomość. Stąd też, martwiło mnie nawet, gdy – nie mówiąc o zwierzątkach (pamiętam ratowanie małej myszki, starała się mama mnie jakoś pocieszyć, myszkę próbowaliśmy karmić pipetką..) – nawet niektóre martwe rzeczy mogły wg mnie cierpieć czy „czuć się źle”.
W tym kontekście żałowałem pamiętam – na przykład – pękniętej piłki, nie dlatego, że szkoda, bo nie przyda się już do kopania, ale dlatego, że piłka jest chora a może nawet umiera.. i przeżywałem to, do pewnego stopnia.

pęknięta bombka – kadr z filmu “Pomiędzy 1/2”


W filmie (14 lat temu, 2005 r.) starałem się jakoś to pokazać – poprzez pęknięcie ozdoby choinkowej (bombki*) i jej.. pogrzeb..
Pękniętą bańkę, honorowo, na marach, niosą ołowiane żołnierzyki (żołnierzyków miałem sporo, ale ołowiane akurat to nie do końca moja epoka dzieciństwa, więc specjalnie do filmu kupiłem je wcześniej  na allegro…).

kadr z filmu “Pomiędzy 1/2”

Rodzicom jestem bardzo wdzięczny, że chyba – najpiękniej i stając dosłownie na głowie (w tamtych czasach – pierwsza połowa lat 80 w Polsce, PRL, po stanie wojennym, w sklepach nic albo jeszcze gorzej niż nic..itd.) zadbali o moją wyobraźnię – bawiłem się wszystkim i na dużą skalę, mama robiła mi kostiumy, stroje, kombinowano skądś narzędzia, makiety, rekwizyty, jakie sobie uwidziałem (a w co się nie bawiłem.. to temat na.. poświęce temu jeszcze zupełnie specjalne wspomnienie, przyjdzie na to czas) .
Sam opis tego wypełniłby księgę komponowaną wg “każdego dnia w roku”.

Tylko przykładowo – miałem rozbudowane laboratorium chemiczne (rodzice pracowali wtedy w zakładzie – pracowni badań biochemicznych), późniejsze skomplikowane aparaty użyte zostały nawet jako rekwizyty w filmie, takie jak choćby ten:
Licznik kropel,
na potrzeby metafory filmowej
i jej sekretnej historii nazwany przeze mnie “Licznikiem Łez”

kadr z filmu “Pomiędzy 1/2”


A to ten krótki, ok. 10 minutowy film, pokazywany był m.in. we Włoszech, na festiwalu “filmowej poezji”.

Ale nie film jest tutaj najważniejszy, a nawet ważny.
Ważne jest co innego.

Bardzo kocham moją Mamę i mojego Ojca i chcę żeby spotykały ich już – tysiąckrotnie zasłużone – już tylko radości i – ewentualnie – miłe niespodzianki. I tylko takie.
M.

* rozwalenie bombki – rekwizytu do filmu, na potrzeby zagrania jej “pogrzebu” – nie było przyjemne. Powinien być napis na końcu: “W tym filmie nie skrzywdzono żadnych zwierząt, ale skrzywdzono choinkową ozdobę”.

Jesienne sprzątanie i planowanie, cele ludzi, Duch Matejki i Ecce Homo

Jesień idzie, pod koniec sierpnia zeszłego roku jeszcze koty się wyraźnie prężąc ogony na dachu na przeciwko żegnały letnio ze mną, zapowiadając tegoroczne lwy..

I jakoś mi się zawieruszyły tutaj starsze fotografie, i to nawet jedna mojego Taty, nie wiadomo dlaczego, może dlatego, że jesienne,
a jesienne do jesiennego ciągnie, to według takiej zasady, że podobne przyciąga podobne (ale zasada, że przeciwności się przyciągają -też ma swój moment triumfu, pisałem ja i o tym, ale nie pamiętam dokładnie gdzie i jak..muszę sobie przypomnieć, to napiszę znów i może składniej i sensowniej).

Fotografia mojego Taty Bogusława – wykończona i sksiężycowana przeze mnie już.. czy zepsuta?
a to też – po lecie – w 2012 roku – na konińskim jeziorze chyba – stateczkiem dla gości OKFA – festiwalu kina niezależnego i amatorskiego w Koninie – bardzo to był dla mnie okres nieciekawy, .. nie ma co wspominać, miałem tam taki króciutki film – którego nikt nie zrozumiał – bo i nie był z mojej winy najlepiej zrobiony do rozumienia pewnie, kto chce może rzucić okiem;
W opisie (obraz się powinien sam obrazem wypowiadać, to też i w filmie tylko jeden moment jest, gdy ktoś coś mówi, tzn. słowami), 
napisałem coś takiego, ale raczej niepotrzebnie:

W doktrynie chrześcijańskiego kościoła powszechnego, człowiek
znajdujący się w niebezpieczeństwie śmierci, na którego
sumieniu ciąży grzech ciężki (a na czyimż nie ciąży), a więc
zrywający przymierze z Bogiem i który nie zdąży się przed
śmiercią z grzechu tego wyspowiadać i przyjąć Najświętszego
Sakramentu (odnowić przymierza) skazany zostanie na wieczne
potępienie (piekło). Jednak – mimo niemożliwości spowiedzi
i przyjęcia przed śmiercią sakramentów może on uzyskać
zbawienie – jeśli wzbudzi w sobie przed śmiercią tzw. żal
doskonały. Oznacza to, że będzie żałował szczerze swoich
grzechów nie ze względu na grożącą karę, nie z powodu strachu
przed potępieniem i piekłem ale tylko i wyłącznie dlatego, że
obraził Dobrego Boga Miłości.

Tego rodzaju żal w sytuacji zagrożenia śmiercią (sytuacji
granicznej) wydaje się przy conditio ego humana niepodobnym..
Nawet starając się bowiem usilnie, świadomie usunąć strach i
skupić na samym „bezinteresownym” żalu, skrusze i miłości czyż
można wyeliminować choć cząstkę tego ludzkiego „interesu”
eschatologicznego? Czy bojaźń nie będzie wracać jak bumerang,
nie poddając się nakazowi bezinteresownej skruchy, czy w ogóle
strach (myśl) o śmierci można przemóc? 
 Wydaje się, że dla człowieka nieobdarzonego swoistym
charyzmatem altruizmu, świętego, możliwe jest to tylko poprzez
pewną transracjonalność, ingerencję przypadku, czegoś
pozaświadomego, a być może – w chwili śmierci – skupieniu się
nie na sobie właśnie, ale na innych, bliskich, bliźnich. 
(ENG)
According to the Christian doctrine, a dying man, who does not
manage to confess and take communion before his death, has
still got a chance of God’s forgiveness.
However, he should; at least at the very last moment before
his death, repent his sins and not be driven by selfish fear
of punishment or hell. When a dying man regrets that he has
rejected God’s love with his sins; when he thinks of his
neighbour instead of himself, he expresses the so-called
PERFECT REPENTANCE. 

Taak.. To tyle takich wspominek, a co do sprzątania jesiennego, to jest takie schorzenie (szczególnie osób chyba samotnych, w podeszłym wieku, może i szczególniej starszych kawalerów) jak zbieractwo.. miałem do uprzątnięcia pewną piwnicę zajętą od dołu do góry niejako zupełnie.. I przyznać muszę, że choć trochę na początku się udzielałem, to jednak nie ja wysprzątałem, a Duch Matejki był tak miły i uczynny, że nie tyle mi pomógł w sprzątaniu, co mówić wprost i bez ogródek: wysprzątał za mnie.
Najpierw może pokażemy człowieka, a później szatę.. tzn, piwnicę, znaczy się pomieszczenie.
Czy mówiąc jeszcze inaczej: najpierw człowiek, później .. otoczenie?
Czy może: najpierw podmiot, później przedmiot?
O co to chodziło?
I jakieś waśnie się z tego rodzą, pamiętam.
W każdym razie Kant Immanuel zalecał: Człowieka uczyń zawsze tylko Celem, nigdy środkiem do celu…
A jak teraz jest, czy Człowiek zawsze jest tylko celem? Nigdy środkiem?
A może jest odwrotnie? Wszyscy ludzie, społeczeństwo, narody, są środkiem, środkami są mnogimi do celu, do celów, do jakichś celów, ale jakich? Czy dla nich? No skoro są środkami do celów, to te cele pewnie już nie dla nich.. A dla kogo w takim razie?
Czyje to są cele?
Jakiegoś innego społeczeństwa czy jakichś innych jednostek, które się tym to oto, traktowanym jako środek (mniej lub bardziej niewolniczo) – społeczeństwem – wysługują?

Mnożą się tutaj pytania o środki i cele, i to w różnych kierunkach, i są ciekawe, ale miejca w małej notce brak, ale pewne tropy są podane w formie literackiej miniatury – tutaj – https://dakunin.com/pieczywo_czesc1.pdf


Rzekło się, że od człowieka zacząć trzeba, więc niech będzie, oto i Człowiek:

Duch Matejki pod Księżycem, a może to Twardowski, skoro też w Krakowie i pod księżycem? Nic na pewno tutaj nie wiadomo..

Z jakichś przyczyn Duch Matejki, zwany też Rasputinem (niesłusznie, gdyż w odróżnieniu od rzeczonego rosyjskiego wizjonera, mistyka – co najmniej dwuznacznego.., tenże zachowuje w pełni celibat i czystość i to już od dawna.., oraz – nie miesza się do polityki!)

telewizji bardzo nie lubi:

Wstępuje w niego czasem takiego ‘dzikiego kota duch’ – szczególniej, gdy programy publicystyczne widzi – to go drażni wyjątkowo! Trzeba uważać!

Gdy wysprzątał Duch piwnicę do dna samego, taki oto Ćpun chaosu koto-królik się ukazał:

można powiększyć (jak wszystkie fotografie tutaj – prawy klawisz myszki i pokaż grafikę w nowej karcie itp.)

A to jest tak mniej więcej w połowie – chaosu

połowa chaosu

I w tym miejscu ten wpis zakończę, bo się zadumałem.

NCnNC – cz. 14

Człowiek, który jest przywiązany do dosłownego znaczenia wyższej Prawdy może zniszczyć sam siebie. To wyjaśnia, być może, dlaczego niektórzy religijni ludzie wydają się zniszczeni przez ich kontakt w wiarą i religią i stają się przez to gorsi nawet, niźliby uczyniło ich same życie.

To być może jest także ukazane w piątym rozdziale Ewangelii Marka, o człowieku opętanym przed ducha nieczystego, który na stałe mieszkał w grobach, o którym powiedziane jest, że zawsze „ranił się o skały”.
Skały – a więc branie wyższej Prawdy w jej dosłownym znaczeniu, na niższym poziomie – raniło go i czyniło nieczystym.
I od kiedy Jezusa można uznać za reprezentację, powiedzmy – obecnie, wyższego rozumienia takiej dosłownej Prawdy, człowiek ten płacząc zwrócił się do niego: „Czegóż ode mnie chcesz”, a Jezus wezwał duchy nieczyste do wyjścia z tego człowieka. Ten człowiek oznacza to, co dany człowiek jest w stanie zrozumieć – człowiek bowiem, jak już zaznaczyliśmy, jest w zasadzie tym – czym jest jego rozumienie, jakie jest jego rozumienie.
Ale to tylko przelotny rzut okiem na ten cud – tę przypowieść.

Mowa tutaj o winnicach, skałach, wodzie, winie, dawnych czasach, ale tak naprawdę mowa o tym, co jest jak najbardziej teraźniejsze i aktualne – i o tym, co się dzieje w nas psychologicznie i w okół nas – teraz i zawsze; Jerozolima, uliczka handlowa – styczeń 2019 rok (AD) – Jerusalem

[Pamiętajmy, że dopóki człowiek nie wykształci w sobie odpowiednio silnej indywidualności, ma wielorakie osobowości – legion, które walczą w nim
i zwodzą go.]

Odnosi się do określonego stanu w jakim może znajdować się człowiek, w kontekście nauczania o wyższej prawdzie. Sednem jest tutaj to, że biorąc wyższe, psychiczne prawdy literalnie człowiek może się poranić (i oczywiście jeszcze bardziej – ranić innych), staje się nieczysty.
Jego nieczystość została z niego wyrzucona i weszła w świnie, być może będziemy mogli zrozumieć więcej z pojawiających się tutaj znaczeń.

Jerozolima, 2019 AD – Jerusalem

Jezus zawsze uosabia prawdę nie literalną i nie li rytualną, głębsze zrozumienie Prawdy. Żydzi w opowieściach ewangelicznych niekoniecznie aktualnych (ówczesnych) realnych ludzi, członków narodu, ale określony poziom zrozumienia, w którym dominuje interpretowanie wszystkiego co należy do wyższego porządku wprost, dosłownie i literalnie. Każdy kto nie potrafi za słowami dostrzec znacznie psychologicznego, jest takim Żydem.
Tak więc, mówi się niekiedy, że „Żydzi ukamieniowali Chrystusa”.

Gdy Chrystus rzekł, że „Ja i Ojciec jedno jesteśmy” , Żydzi mieli zamiar go ukamieniować, ponieważ ich literalnie nastawione umysły poczytało te słowa za bluźnierstwo. Wewnętrzne znaczenie jest takie, że ludzie rozumujący na poziomie dosłownego, rytualistycznego, zewnętrznego znaczenia „obrzucili”, ciskali te właśnie dosłowności niczym kamienie w tych, których rozumienie znajdowało się na wyższym poziomie.
Człowiek zawsze może ukamieniować innego człowieka narzucającym mu się znaczeniem bez zatrzymania się i przyzwolenia na refleksję czy odczucie na temat tego, co ktoś rzeczywiście miał na myśli.

obrazy, handel artystyczny, Jerozolima 2019 AD – Jerusalem

Odnieśmy się na chwilę do słowa i pojęcia wina, także używanego jako obrazujące Prawdę.  Głębiej zastanowimy się nad znaczeniem Prawdy ezoterycznej, gdy osiąga ona etap, wyższy stopień, na którym nazywana jest winem, w późniejszym czasie.
W tej chwili musimy rozeznawać, że skała (kamień) jest literalnym, dosłownym poziomem Prawdy ezoterycznej, woda odnosi się do kolejnego poziomu rozumienia tej samej Prawdy, wino zaś do najwyższego możliwego rozumienia.
W cudzie odnotowanym w drugim rozdziale Ewangelii Jana, Chrystus przemienia wodę w wino. Przy tej okazji wzmiankuje się, że polecił on sługom napełnić kamienne stągwie, kamienne zbiorniki – wodą i wtedy przemienił wodę w wino. Na przykładzie tego obrazu ukazane są trzy etapy, trzy stopnie, jaki przybierać może ludzki stosunek do Prawdy a oznacza to nic innego jak trzy rodzaje rozumienia Prawdy ezoterycznej.

Idea wina wiedzie naturalnie do idei winnic, które wino produkują. Zanim przejdziemy dalej w badaniu odwiecznego języka przypowieści, musimy przyjrzeć się znaczeniu tych winnic i spróbować odnaleźć wskazówki dotyczące ich prawdziwego znaczenia. Prawda, której cały czas próbujemy tutaj dotknąć nie jest, jak już wiemy, prawdą zwyczajną, powszednią. Jest ona jednak na ziemi zasiana. Także Chrystus nauczał tego rodzaju prawdy, w Kazaniu na Górze mówił nader otwarcie o pewnych jej aspektach, lecz głębsze znaczenia zostały ukryte i przekazane w formie przypowieści.

Powtórzmy, że człowiek nie może wymyśleć tego rodzaju prawdy – sam z siebie. Wskazaliśmy, że podobny temu, skazany na niepowodzenie wysiłek, opisany jest symbolicznie w historii budowy Wieży Babel.
Wyższa Prawda, która oznacza po prostu prawdę, która wiedzie do wyższego poziomu człowieczej auto-ewolucji, nie wrasta w normalnym życiu, lecz pochodzi od tych, którzy już osiągnęli ten wyższy poziom.

[Tutaj jeszcze raz przypomnę, że Wyższa Prawda może trafić i zostać właściwie zrozumiana tylko przez tych, którzy już jej elementy przeczuwają. Warto dodać, że przede wszystkim ( czy też może bardziej zwracać na to warto uwagę) – sercem (uczuciem) – nie tyle umysłem, intelektem.]

Ten wyższy poziom osiągnęło wielu. Niektórzy z nich, niewielu, są odnotowani w annałach zwyczajnej historii. My tutaj, ograniczmy się do Chrystusa (pisze Maurice Nicoll).
Oczywiście, być może takie – historyczne – i na pół legendarne postacie jak Budda, Lao-Tse, Sokrates..

Memy, znane postacie, plakaty, postery, rozrywka, fabryka marzeń; Jerozolima 2019 AD – Jerusalem

Chrystus wypowiedział wiele słów dotyczących ustanowienia tej nowej Prawdy na Ziemi i niekiedy używał obrazu „winnic”. Szkoła, ośrodek nauczania, bazujący na prawdzie tego rodzaju, jest określany przez niego właśnie winnicą, a celem tej winnicy jest przyniesienie, wydanie owocu. Jeśli nie obrodzi owocami, zostanie wycięta.
Chrystus także o sobie mówił jako o winie (krzewie winnym)

Ja jestem krzewem winnym , wy – latoroślami . Kto trwa we Mnie , a Ja w nim , ten przynosi owoc obfity , ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić . Ten , kto we Mnie nie trwa , zostanie wyrzucony jak winna latorośl i uschnie . I zbiera się ją , i wrzuca do ognia , i płonie . Jeżeli we Mnie trwać będziecie , a słowa moje w was , poproście , o cokolwiek chcecie , a to wam się spełni . Ojciec mój przez to dozna chwały , że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami . Jak Mnie umiłował Ojciec , tak i Ja was umiłowałem . Wytrwajcie w miłości mojej ! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania , będziecie trwać w miłości mojej , tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości . To wam powiedziałem , aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna (Jan, XV, 5-11)

Chrystus przytacza taką oto przypowieść związaną z winnicą:

I opowiedział im następującą przypowieść: «Pewien człowiek miał zasadzony w swojej winnicy figowiec; przyszedł i szukał na nim owoców, ale nie znalazł.  Rzekł więc do ogrodnika: „Oto już trzy lata, odkąd przychodzę i szukam owocu na tym figowcu, a nie znajduję. Wytnij go, po co jeszcze ziemię wyjaławia?” Lecz on mu odpowiedział: „Panie, jeszcze na ten rok go pozostaw, aż okopię go i obłożę nawozem; i może wyda owoc. A jeśli nie, w przyszłości możesz go wyciąć”». (Łukasz, XIII, 6-9)

Z tego punktu widzenia człowiek przedstawiony jest jako zdolny do specjalnego wzrostu, rozwoju wewnętrznego, i winnice zostały urządzone aby uczynić tej rozwój możliwym i go wspierać. Oczywiście nie są to dosłownie winnice. Są to szkoły, miejsca
i osoby, związane z nauczaniem Wyższej Prawdy.

Czego uczą? Po pierwsze przekazują wiedzę, która, jeśli jest odpowiednio praktykowana, prowadzi do człowieka na wyższy poziom rozwoju, który jest nieodłącznie, ale jedynie potencjalnie, mu właściwy.

To czego nauczają człowieka, to to, że jest Indywidualnością, to znaczy – niepowtarzalną osobą.

Jako taki może osiągnąć wyższy poziom rozwoju mu przynależny, wyższy „stopień” samego siebie, i jest to najważniejsze i najbardziej znaczące jego zadanie życiowe, tylko taki rozwój może odpowiedzieć na jego najgłębsze pragnienia.

Rozpoczyna się od nauczania tej Prawdy i wiedzy dotyczącej i mieszczącej się w tej specjalnej prawdzie, ale prowadzi to do czegoś innego. Droga nauki i rozwoju prowadzi od Prawdy do pewnego definitywnego, stałego stanu, gdy człowiek nie działa już wyłącznie na podstawie prawdy, która zaprowadziła go na ten wyższy poziom rozwoju, ale działa naturalnie z tego poziomu, z udoskonalonego samego siebie.
Czasami nazywa się to Dobrem.
Wszelka Prawda musi w konsekwencji prowadzić do jakiegoś Dobra.
Do jakiegoś dobrostanu i dobrego w istocie działania, jako swojego głównego celu.
[Prawda, która finalnie nie przemienia się w Dobro jest bezużyteczna].

Taka jest główna idea należąca do pojęcia „winnic”. Wtedy zaczyna się produkować wino. Człowiek zaczyna działać z mocy samego Dobra, nie tylko posiłkując się czy kierując Prawdą, którą poznał i wtedy staje się Nowym Człowiekiem.

*

Tymi słowami kończy się wstęp do “Nowego Człowieka”.
Następnie przejdziemy do zagadnień bardziej szczegółówych,
poza tym – tego, czym trzeba się zająć – narasta.
Dodam tutaj jakieś ilustracje, ale w przeciągu kilku dni być może dopiero.

7 września wieczór – nadchodzi jesień – cofnijmy się teraz do początku tego wpisu, dodam kilka zdjęć.. – nadchodzi inna pora roku i trzeba zmienić sposób pracy, i pracę zefektywizować, bo na razie to nic nie ma..
Działanie w chwili, inspirowane, improwizacja, jest dobre, ale rzadko, albo tylko w pewnych cyklicznie nadchodzących porach (jak choćby pora lwów, w lecie), i takie improwizacje się sprawdzają, ale mają swoje ograniczenia i nie mogą być ciągle używane, jako jedyna forma pracy.. Niestety..,

Na inne okresy, na jesienne szarugi, na zimne mrozy, o wiele lepsza (jeśli nie jedyna) jest samodyscyplina, działanie i praca skrupulatnie wypełniająca założony wcześniej, przemyślany, mądry plan. Czy taki plan jest? No jakiś i jest.. Ale okres lata Lwów jakoś go przyćmił i muszę go sobie przypomnieć – zza blasków słońca lipcowego i sierpniowego muszę go wyciągnąć i zweryfikować, zdmuchnąć nagromadzony kurz letnich paproci i rosę.
Trzeba zmienić sposób tworzenia tego czegoś tutaj pożytecznego i zintensyfikować i to jest trudny moment, jak każdy moment, gdy się coś zmienia czy modyfikuje.. Ale oczywiście, cele pozostają te same.
Wysprzątałem chociaż jesiennie z pomocą ..
Ale.., to chyba już lepiej napisać w nowej notce, chociaż tutaj obiecałem trochę ilustracji – to ilustracje podrzucam, a z pisaniem przenoszę się na nową..

M.

Symbol i Symbolon

Obiecałem, że kolejny wpis – jeszcze dziś (1 września).
Jestem zmęczony, dziś próbowałem popracować nad pragmatyczną sferą iluzoryczną (sprawy materialne są iluzją z wyższego punktu widzenia, ale póki co, trzeba się z nimi borykać, i w tym sensie są pragmatyczne). Może coś z tej sfery kiedyś opowiem tytułem ciekawostki, przykładu lub zachęty, teraz jednak na to zbyt wcześnie..

Pierwszy dzień szkoły.

Mógłbym się rozpisać o tym, jak psuta jest edukacja w Polsce.
Byłem tego świadkiem jeszcze wtedy, gdy uczyłem ostatnie roczniki studentów prawa i nie tylko (ostatnie zajęcia wykładowe w ogóle miałem na studiach podyplomowych, unijnych, dla kadr samorządowych, w 2012 r.). Już wtedy było widać, że eksperymenty z edukacją powszechną, z nową maturą, skutkują pojawieniem się zauważalnej większości młodych ludzi mających problem z rozumieniem tekstów pisanych, samodzielnym myśleniem, możliwością przestudiowania samodzielnie większej całości itd. itp. Myślę jednak, że pisanie o tym, a nawet wskazywanie ratunku, nie ma jakiegoś większego sensu, raczej nie byłoby pożyteczne, bo przecież w kwestii zmian systemowych (choćby w edukacji) można nawet wiedzieć, co jest źle (a nawet tragicznie) i co zrobić by dać nadzieję na lepsze, ale przecież u tych mądrych i rozsądnych, którzy wiedzą i zrozumieliby – brak mocy sprawczej, a u pozostałych
– brak woli politycznej, zapewne..

Dlatego napiszę o symbolach.
Niedawna rozmowa znów przypomniała mi, że najczęściej błędnie się całą kwestię symboli i “symboliki” rozumie.
Chociażby – niesłusznie uważa się często, że w symbolach “każdy widzi – co chce”, czyli, pełna dowolność i.. fantazjowanie (wyobraźnia – tak, ta jest ważna, ale fantazjowanie czy bujanie w obłokach już dobre nie jest – subtelna różnica
i – jak zwykle to bywa – robi różnicę – diabeł ukrywa się w szczegółach).

Chciałbym więc przypomnieć:

Symbol

– zapośredniczał – łączył!
– znaczenie było nadane uprzednio; symbole też symbolom nie równe i niektóre mogą nawet łączyć – świat niższy z Wyższym, materialny z duchowym..

Symbole odsyłają inaczej niż Racjonalnie i Werbalnie – dzięki temu zawsze mogły pokonywać barierę logicyzującego i materializującego (szukającego uchwytnych, widzialnych, materialnie manifestujących się fenomenów) umysłu – dzięki nim ludzie przeszłych wieków mieli kontakt z Prawdziwym Źródłem.

Wydaje się, że wielka liczba ludzi obecnie – łączność – z tymi wyższymi rejonami – utraciła, właśnie także i dlatego, że utraciła odpowiednią percepcję symboli (i ma jej tylko namiastkę), co wydaje się celowym działaniem systemu – i choćby – telewizji…

Posługujemy się różnego rodzaju symbolami.

Przypomnijmy, że symbol – łączy , [gr. symbolon] to rozłamany na pół podczas zawierania umowy przedmiot z gliny, kości, drewna lub metalu, mógł to być pierścień. Połówki stanowiły znak rozpoznawczy dla dwóch osób, które łączyła jakaś więź – przyjaźń, pokrewieństwo, interesy, obowiązki, uczucia. Czasownik “symbállo” oznaczał “zbieram” lub “składam, łączę”.

Odwrotnie niejako – etymologia “diabła“. Diabolos pochodzi od greckiego dia-ballein – dzielić, rozdzielać. Dopowiedzieć można: nie widzieć związku, nie szukać wspólnoty, redukować, abstrahować.

Tutaj otwiera się wielkie pole, Angeologii, cenne i bardzo nieznane, ale zanim o nim więcej napiszę, muszę sam spróbować je jeszcze lepiej poznać, lepiej zrozumieć i najlepiej uzyskać rezultaty praktyczne – dopiero wtedy będę ze spokojnym sumieniem mógł pisać o tym na bl8gu (bo to, o czym tutaj piszę, przeszło już w większości nawet tekst praktycznego pożytku i skuteczności!). To ważne – choć wydaje się, że tylko deklarowane (taka to cecha pisanych deklaracji, dlatego raczej ich unikam) – nie oszukuję tutaj Czytelników, nie bawię się z nimi (ani nimi) ani nie kpię, piszę poważnie i o tym, co w moim rozumieniu i odczuciu – najistotniejsze.

Czego dotyczy ta angeologia?
Jak zwykle, gdy czegoś nie wiemy (ja tak robiłem i robię), można posłużyć się dociekaniu z etymologicznego znaczenia słowa, pojęcia. A “anioł” oznacza posłańca, tego kto przekazuje, zwykle doniosłe, ważne znaczenia. O roli przekazu obrazowego, też symbolicznego, wizji obrazowej, wizualiów, mogącym dotknąć rzeczy niematerialnych, archetypów, nieświadomych, psyche w jej głębi itd.) pisze post-jungowski bardzo ciekawy badacz J. Hillmann (wybór esejów w jęz.ang. pod tytułem “Blue fire”).

Na koniec, po trosze z zażenowaniem, po trosze z sentymentem, mogę pokazać fragment niegdysiejszej twórczości filmowej (mojej), który to fragment akurat zajmuje się pewnym z bardziej znanych Symboli..

Mogę też, czemu nie, pokazać inny fragment, z tego samego filmu (“Alfa Omega”, prod. 2007, reż. Marat Dakunin)

Nowy Człowiek na Nowe Czasy – kontynuacja omówienia psychologicznego i ezoterycznego znaczenia przypowieści w ewangeliach (NCnNC cz. 13)

Pytań i propozycji tematów do poruszenia na razie brak.
Zatem trzeba znów od siebie..

Pisanie inspirowane na bieżąco bywa dobre i płodne (i w sumie tak się głównie toczy od prawie 3 miesięcy), ale ważna też jest (często ważniejsza) praca zaplanowana. No i oczywiście samodyscyplina, której tak nie lubimy i z którą taki mamy problem (ja przynajmniej mam, a jak mam problem to i nie lubię. Lubimy rzeczy bezproblemowe, prawda? No tak.. – ale lubimy też przygody, dreszczyk emocji, prawda? No więc jak to jest? Co w końcu lubimy i co chcemy? Tego tematu tutaj nie pociągnę, ale jest ważny i w skali makro łączy się także z zagadnieniem tego, jak wygląda świat stworzony i co się w nim dzieje, jakie są w nim prawa, zasady i jak się objawiają, a także co się na bieżąco dzieje, gdy się wchodzi ze Stworzeniem w interakcje, różne; choćby zgodnie z pewnymi prawami, a czasami i niezgodnie – są wtedy różne konsekwencje. Badając to, można wnioskować, jak to wszystko działa..

I jakoś wychodzi też na to, że niedoskonałośćwprowadzenie elementu “zła” (z całym obciążeniem tego pojęcia często nie możemy sobie dać rady i wszystko mylimy, dualizujemy, lub nie, relatywizujemy – ale często źle właśnie (sic!) itd..) jest (była) konieczna, by to Wszystko, to Życie – zaistniało i – żyło –
się Działo!

[ale nie znaczy to, że należy to “zło” wybierać, w stworzeniu się poruszając]

To jest temat rzeka, teologiczny i kosmologiczny, filozoficzny, bardzo ważny i trzeba się nim zająć – ale.. No właśnie, trzeba też jednak wypełniać to, co zaplanowane.

Zatem tutaj trzynasty już odcinek rozważań, jakie sygnalizuje tytuł wpisu.
Jaka jest symbolika 13-tki? Potocznie, pechowa. Ale, jak zwykle z symboliką: niejednoznaczna, i zależy do czego się odnosi. Zwykle zaś to widzimy post factum.. choćby – dana zmiana, dany fakt zaistniały (bo czymże jest fakt? Jakąś zmianą w otaczającej rzeczywistości) – na “dobre” był, czy też “na złe”. Bywa też, że nawet po fakcie nie widzimy i nie wiemy dokładnie albo sądzimy mylnie.. Tak to już jest.
Ale..
Wiedza w prawidłowej interpretacji faktów (a czasem nawet ich przewidzeniu, wnioskowaniu ante factum, nie post tylko) nam pomaga, jeśli jest pewna, jeśli jest prawdziwa (czyli zwykle zdobyta z pewnym wysiłkiem, i z wysiłkiem zweryfikowana, bo taka wiedza, jak zasłyszana czy przeczytana na portalu plotka czy nawet “artykuł naukowy” to często więcej może zrobić szkody niż pożytku, w myśl zasady, że

ZŁA WIEDZA JEST GORSZA NIŻ ŻADNA.

Ale dobra wiedza jest dobra (sic!). Dosłownie, bo, jak też stwierdza Maurice Nicoll, uczeń Gurdżijewa, którego dzieło w tym cyklu tutaj przywołanym parafrazuję i komentuję,

“Wszelka wiedza po to tylko jest, by się (..) zamienić w Dobro”.


Warto o tym pamiętać, o tym, że widza dla samej wiedzy, mądrości dla samych mądrości są czcze.


A także, jak ponoć mawia się pomiędzy aniołami – wiedza jest dla człowieka bardzo ważna – bo zwiększa zakres przyznanej mu wolnej woli!

Przejdźmy teraz w końcu do tego 13 – tego odcinka (jak widać, a to co piszę wyżej, piszę na bieżąco, inspirowany chwilą, w otwartym oknie edycji), ociągam się, zapowiadam, gaworzę (no, ale nie bredzę i nie leję wody, tutaj się, mam nadzieję, pilnuję!) bardzo mi się coś nie chce przechodzić z tego, co “się dzieje w momencie” do “zaplanowanego i zdyscyplinowanego” .. Może także dlatego, że nie samiutki sam ja od siebie tylko wtedy mówię i piszę, tylko jakby coś słyszę i wtedy usłyszawszy układam w myśl i piszę…

Ale trzeba..

Przypominam i daję link do pierwszego odcinka NCnNC:

Odcinek 12 (tutaj) skończył się na dziwnej frazie:

„Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym” (Ks. Ps. 118,22).

To dziwna fraza. Kim są ci budowniczy? Budowniczowie czegóż to?
Tego świata – z tego świata?
Oczywistym jest, że nauczanie Chrystusa przyszło do świata zbudowanego na przemocy, świata, gdzie prawie każdy wierzył, że przemocą cokolwiek się buduje,
że przemocą można coś ulepszyć. Kiedy Chrystus zostaje nazwany skałą, kamieniem – to znaczy, że fundamentalnie rzecz biorąc, nim jest, że od skały, kamienia – zaczyna.
Ale całe jego nauczanie nastawione jest na transformację, na przemianę skały w wodę, wody zaś w wino.

Żydzi rozumieli wszystko nader dosłownie, jako skałę. Chrystus znaczenia dosłowne pogłębiał o znaczenia psychologiczne. Ukazuje to jeden z „cudów”, które tak naprawdę są cudami psychicznymi – to jest transformację znaczenia dosłownego w psychologiczne zrozumienie.

W większości “cuda” były i są cudami psychicznymi.
Ukazują transformację znaczenia dosłownego w psychologiczne zrozumienie. Człowiek zaś, który jest przywiązany do dosłownego znaczenia wyższej Prawdy może zniszczyć sam siebie. To wyjaśnia, być może, dlaczego niektórzy religijni ludzie wydają się zniszczeni przez ich kontakt z wiarą i religią i stają się przez to gorsi nawet, niźliby uczyniło ich same życie.

Kolejny wpis jeszcze dziś..

Pytanie do Czytelników oraz Obrazy (kolejne)

A może – zapytałbym: O czym napisać? Co spróbować rozważyć? Do czego się odnieść? Na co nawet, niech Bóg przebaczy, spróbować odpowiedzieć?

Byłoby mi łatwiej myśleć w trudnych tematach a i odpowiedni i aktualny bardziej wybrać (i ważny), gdybym w tym zakresie spotkał się z jakąś interakcją.

Jak do tej pory tylko jeden komentarz mi się tutaj zdarzył,
ale to od Arka, a on zasadniczo moich mądrości nie potrzebuje – jak czegoś i nawet nie wie, co ja wiem, i czegoś, co ja widzę, nie widzi, to mu tego nie trzeba, bo jest zasadniczo na szczeblu drabiny takim, że ogarnia więcej i dalszy widzi horyzont.

z drabiny można spaść – ale od pewnego stopnia jest się też jakoś zabezpieczonym
mal. William Blake, mistyk ten poeta i malarz wyobrażał sobie piekło i niebo psychologicznie – że niejako zły, popędliwy człowiek w piekle sam swoim jest, a dobry – w sobie ma niebo i w okół siebie roztacza..
To mniej znane przedstawienie – Wenceslas Hollar

Ostatnio Ark na swoim blogu poleca czytać Gurdżijewa, zbiegiem okoliczności i ja, na facebooku, w tym samym czasie polecałem, ale trochę co innego (i nie wiem w sumie czy słusznie, polecałem bowiem lekturę dość zaawansowaną, zamiast najprostszej).
Co do tych zbiegów okoliczności, to nazywają się one synchroniczności i wcale nie są takie przypadkowe (choćby właśnie co do tego przykładu – od ponad 10 lat zdarzało mi się myśleć, pisać, publikować, śnić nawet – podobne tematy – co – tutaj przywołany prof. Arkadiusz.. Dlaczego? A pewnie dlatego, że jakoś mamy podobny a może nawet wspólny cel, że nad podobnymi rzeczami pracujemy (choć na zupełnie innych działkach..no, nie tak zupełnie, bo choć Ark jest znamienitym, światowej klasy fizykiem matematycznym, to często wypuszcza się na tematy psychologii, filozofii i nawet teologii, które to z kolei są moim bardziej konikiem i w których (może w teologii, ale bardzo osobno rozumianej, biorąc pod uwagę dzisiejsze standardy i definiowanie) ja chciałbym osiągnąć kiedyś jakieś mistrzostwo.

Tak jakby ktoś chciał wiedzieć, to wyżej dałem link do PLEOROMY, która się dopiero tworzy, natomiast mój profil jest tutaj – Marat Dakunin.

A teraz obiecane fotografie.

Szrenica – schronisko
Praga, Katedra Św. Wita (obrazek można otworzyć w nowym oknie, wtedy pojawi się większy)

Obrazki (prawy przycisk myszy – otwórz grafikę w nowym oknie – wtedy są ciut większe, a gdy ktoś chciałby obejrzeć detale, na razie zapraszam na swój strumień foto na Flickr, natomiast ciągle w budowie mam pewne galerie tematyczne (głównie dotyczące jednak znaków na niebie).

gwiazda w katedrze
gwiazda w pracowni alchemicznej
pracownia
Powyższe zdjęcia z Pragi, a to słynna Złota Uliczka Parasoli
To już świt..
Kto dał się nabrać? Wyżej był zmierz, nie świt. Natomiast tutaj – na dole, są duszki 🙂
Duszki mają takie okrągłe żółte oczka – kto nie widzi – niech żałuje. A po prawej ze skośnym okiem jest kamygak.
Tutaj nie mam nawet hipotezy (choć mama mówiła coś o sposobie układania nóg przez dziecko) – może ktoś wie, co się utrwaliło? (dodam, że przeszło, na innych fotografiach już tego nie ma)
symboliczne, prawda?
To także. Aż za bardzo. PO mojemu: głowa capa. Podkolorowałem dla efektu, ale oczywiście wszystko inne dokumentalne. Co nam to mówi? MI się wydaje, że jeszcze ten cap – kozioł – szmatan – zezuje – czyli może coś o schizofrenii moralnej i hipokryzji?
A to już chmura na kurzej stópce, gdzie czarownica mieszka..

Na koniec kilka świadectw tego, że wszystko wokół nas nam się przygląda i żyje – lepiej więc dobrze się ukryj, Ty, który masz złe myśli : – ) !

dziób z okiem
jaszczurka, gekon, płaz?

A – na do zobaczenia – piesek (głaska ręka Mamy)

Sphinx (będę musiał się wybrać, może archiwa się otworzą.., ale tak zwlekam..)

i trochę światła – która świeci w ciemnościach, jak zwykle (i robi frajdę dzieciom!).

PS Ark kiedyś pisał o tym, że woda ma tajemnice i żeby uważać.. (znajdę to przytoczę, następnym razem – szukałem i jednak na razie nie mogę tego fragmentu znaleźć).
Tymczasem dodaje jeszcze 3 obrazki z powtórzoną uwagą:

Wszystko dookoła żyje i cię obserwuje,
więc uważaj co myślisz!

Po powrocie z Pragi – Dźwięk, Światło i Morze Tematów

Wróciłem już kilka dni temu, ale..
nie mogłem jakoś nic tutaj – na bl8gu ogólnym, napisać.
Nie dlatego, że tematów brak, przeciwnie – nadmiar.
A dodatkowo – bardzo ważnych. I nie wiadomo do końca które najważniejsze, a te
ważne też nie wiem do końca jak przedstawić, by były jako tako zrozumiałe, nie tylko
dla mnie (a część nawet dla mnie nie jest jeszcze zupełnie zrozumiała, niejako się dopiero poczyna rozumieć..rozkminiać. Przeżyte, zobaczone, uwidziane, unaocznione – analizować, wnioskować, układać w myśli.

A i jeszcze tego się dowiedziałem, że być może dżwięk nawet wyprzedzał światło!

O co tutaj chodzi? Zgoła nie o proste fizyczne relacje, bo wiadomo, że najpierw jest błysk, a potem dźwięczy grzmot. Chodzi raczej o to, że: wibracja, i wypowiedział On: SŁOWO - i stało się: ŚWIATŁO! 

Coś mi się przypomina, że o Śpiewającym Słońcu – to nawet z dekadę temu coś pisałem (tak oto po raz kolejny widzę, że wszystko, czym się kiedyś zajmowałem, nawet ubocznie i przypadkowo, rzecz można, służyć ma temu, czym się zająć mam – w życiu – najważniejszym – .. i już się zajmuję…
Tak pisałem – o Zasadzie Twórczości.


I jakże o wszystkim wszystko pisać i od razu?
Nie da się tak.

Dlatego, witając się (jeśli ktoś tutaj w ogóle zagląda) zaznaczam, że jestem, i będę, i myślę, co by tutaj pożytecznego przedstawić..Ale muszę trochę wszystko uporządkować..Poza tym – przecież tyle samoistnych spraw czeka – poza tym to ogólnym tutaj gdybaniem i przestawianiem.

W każdym razie – teraz przyśpieszę, i pewne tematy, nie wiem czy najważniejsze, ale te, które może bardziej rozumiem, czy też wydaje mi się, że wiem – jak spróbować przedstawić – zasygnalizuję.

Bo ktoś mi zarzucił, pewien Filozof, że zmieścić oceanu w łyżce nie można.
Ano, nie można.
Ale ja i co innego nie robię, tylko prawie całe życie szukam odpowiedniej łyżki.
I z tego labiryntu przecież trzeba wyjść, ważniejsze to nawet by wyjść i zanieść Ludziom – to co się w Sercu jego znalazło, zabiwszy Minotaura, co samo to zabicie i walka z Minotaurem niczym jest w skali trudności, można powiedzieć, w porównaniu do tego, jak trudno teraz iść drogą powrotną, tym labiryntem, by Ludziom coś pożytecznego zanieść..

Czy jak ten filozof się był wyraził, częściowo i słusznie chyba, że nie ma dalej mostów między Atenami a Jerozolimą..
No to trzeba te mosty zbudować.
I to takie bardziej stałe, nie tylko takie tymczasowe, jakie armia idąca cudze tereny podbijać buduje, żeby przejść przez rozlewiska, a później za sobą ściąga.
Takie mosty to my pamiętamy.. i nie o takie mi chodzi.

M

Grafik więcej dodam do tego wpisu w następnych godzinach (upał w Krakowie niemiłosierny).
A następne wpisy jeszcze dziś się może uka.. zamieszczę.

Pracownia Alchemika

A nad nami III – Węży, Lwy, Anioły i Oczy

Dziś Węże, Smoki będą kiedy indziej..

Węży sporo, coraz więcej.. a nigdy nie brakowało..
(i mała rada: jak się czegoś boisz, spróbuj wyobrazić to sobie humorystycznie..)
Walka to za duzo powiedziane – tutaj raczej Struś wrzeszczy w panice, a Wąż atakuje i kąsa..Dlatego:

Nie warto być strusiem i chować głowę w piasek.
Bardzo to niedobra strategia ochrony.
Źródło wiele razy powtarzało, jakie to ważne, i że czasem nawet wystarczy:

WIEDZA OCHRANIA
IGNORANCJA SPROWADZA ZAGROŻENIE

ludzie i strusie..
strusie i ludzie..
No dobra, może i jakieś smoki się zawieruszyły, ale to jedna rodzina..
Smoków to w ogóle mam setki, tysiące..

Nie wszystkie oczy patrzą złośliwie..

niektóre dość komicznie…

Ale są takie, które chłodno obserwują.. i raczej mało przyjaźnie.

“Gad” ma pewne cechy symboliczne (podobnie jak Lew), te cechy to m.in. zimnokrwistość, hierarchia, terytorialność.. Ośrodek gadzi w mózgu człowieka za te cechy ponoć odpowiada. Niektóre gady bywa, że zjadają swoje młode. U Lwów – odwrotnie, rodzina się broni i dla siebie poświęca!

Lwy walczą z Wężami.

Lwy w tym ważnym Czasie o nas nie zapomniały i chcą nam, ludziom, pomóc.

Warto uważnie obserwować zewnętrzny świat, obiektywną rzeczywistość wokół siebie. Bo my sami – raczej na pewno jesteśmy czujnie obserwowani i.. kontrolowani. A są zakusy, by jeszcze bardziej poddać nas totalnej kontroli.

Ale są miejsca, gdzie możemy się poczuć – jak pod skrzydłami Anioła.

I zawierzyć opiece Miłości i Opatrzności Bożej.

Ale, ale – gdy się nam mówi, by się modlić – to się nas często zwodzi.
Sama modlitwa i prośby nie wystarczą! Trzeba się zorganizować i robić, wpływać na zmianę Rzeczywistości! Inaczej – pusta modlitwa – to diabłu raczej potrzebna!

Jutro wyjeżdzam z Mamą w długo oczekiwaną podróż do alchemicznej Pragi i nie tylko.

w Pradze byłem już w marcu tego roku, ale trochę zimnawo było i nieźle wiało.. I sms od brata, którego nie znałem, Lapis Agntor, dowiedziałem się, że nieszczęśliwie zmarła. Miała 30 lat. Jak wróciłem, pojechałem na jej pogrzeb w Bytomiu.

Pozdrawiam Wszystkie Mamy – nie wszystkie wiecie jaką władzę posiadacie!

Wykorzystujcie tę władzę zawsze Dobrze!

33 minuty po Północy, dnia następnego (19 sierpnia AD 2019)
..no, już 34… (OO:35)

Postanowiłem dodać jeszcze kilka fotografii z ostatnich dni, na których też – piękne niebieskookie węże (i nie tylko).

A mama, ..to mnie raczej nie traktuje poważnie..,
no, ale tak już jest.. nikt nie jest prorokiem we własnym domu : – )

Marat Dakunin

Mateusz

A nad nami (II) oraz praca z odroczonym wynagrodzeniem

Dziś trochę fotografii.

Ogólnie, to tyle pracy przede mną..
A sam robię.
Jakby ktoś chciał ze mną pracować, to może napisać Tutaj,
tyle, że z góry mówię, że tutaj wynagrodzenie z zasady jest płacone z opóźnieniem
(czasem dużym, za to wielkie), choć na pewne bonusy doraźne można liczyć..

Tutaj mniej więcej plan roboty, a to i tylko wirtualnie i też nie wszystko.

DAKUNIN.COM

Jutro święto chińskiej bogini księżyca, może coś przygotujemy..

Nie pamiętam czy pokazywałem tego Serafina (charakterystyczne serce i skrzydła)

Na tej stronie pisze trochę podstawowych wiadomości:


The highest Choirs of Angels who dwell closest to the Throne of God are the Seraphim, the Cherubim and the Thrones. All these holy angels are pure spirits of contemplation. Their holiness is so intense that the human mind is incapable of comprehending their levels of adoration and participation in the Divinity.
(...) And hovering above the Lord, were the Seraphim angels. Each of these beings had six wings, and with two they covered their faces, with two they covered their feet, and with the remaining two they flew” (Isaiah 6:2). In this Old Testament passage, Isaiah is clearly referring to the great Temple of Jerusalem, which is also called the First Temple, or Solomon’s Temple, which was built around the time of 960 BC. Only God can say in what order of importance the angels take. The Seraphim are included in the ranks of the company of angels, in the Celestial Hierarchy spoken of in Hebrews 12:22. Their number is considerable. The title of Seraphim is applied to those angels assigned to God’s altar and they are connected with the holiness of God. These beings also served as agents of purification for Isaiah as he began his prophetic ministry, they relate to sacrifice and cleansing and are associated with fire. They are sometimes referred to as “burning fires of love”. The Hebrew word for Seraphim means a burning that is poisonous (serpent); a seraph or symbol creature (from their copper colour); fiery serpent. One placed a hot coal against Isaiah’s lips with the words, “See, this has touched your lips; your guilt is taken away and your sin atoned for” (Isaiah 6:7). Similar to the other types of holy angels, the Seraphim are totally obedient to God. (...)
The Seraphim’s love and holiness is so great that it fills all creation in and through God. The intense love of the Seraphim protects the whole cosmos. It spills over and guards the entire world as it pours down through the lower eight Choirs of Angels. Each Seraphim reflects God in a special way, as do all angels. And yet, the Seraphim are angels of the purest and deepest created level of adoration. (...)

No i trochę z Nad Nami..

Helloou !

Poza tym, 8.8 moje urodziny w Warszawie urządził Malarz – Czarownik
(ale obecnie jest Obrażony)

Kot Czarownika
Nie pamiętam czy pokazywałem tego kota, z Safed
To jest przeróbka genialnego obrazu Malarza – Czarownika pt. (tzn przeróbka) – ZEZOWANIE PRZY BANANIE – obrazu Czarownika niestety nie mogę pokazać bez jego zgody a ma muchy w nosie (Belzebuby) i focha.
A to już coś innego…

Prawie że mi złamał serce ten Czarownik (no ale ja już umarłem i żyję Powtórnie, więc nie tak łatwo mnie połamać..).

uszanowanie dla Wieniczki Jerofiejewa

Poza tym – przypominam, że jednak Apokalipsy nie unikniemy – i się zbliża!

Albowiem: Natura oczyszcza się w Ogniu.

Apokalipsa oznacza zmianę systemu, no i dobrze, bo wreszcie trzeba powstać (powstać z kolan..;-) z tego UPADKU CZŁOWIEKA, który miał miejsce tak dawno temu (a bo ja wiem, raczej ponad 200.000 lat temu).

Trochę tekstów (miniatura – 10 stron) z tym związanych – jest tutaj:

Ale później będzie fajnie – jak wiemy z Pism – Tysiącletnie Królestwo – a od siebie dodam, że w sumie to nie znam szczegółów jak będzie, ale powinno być już wg SERVICE TO OTHERS(Służba Innym (Drugiemu, Bliźnim) a nie SERVICE TO SELF (Służba Sobie Samemu) – gdyż Ziemia przeszła na inną polaryzację
(i przechodzi na gęstość 4; ale to zależy jak się liczy).
Co za tym idzie, ludzie, którzy Zauważają Innych i Dają Im – więcej niż sobie (w znacznym stopniu, niby określa się nawet, że +50%) awansują – pozostaną tutaj. Ludzie, którzy zostają w STS (Służba Sobie – inaczej mówiąc, egoistyczne zamiatanie pod siebie, nie tylko materialne, także energii, uczuć itd.) – urodzą się ponownie już na innej planecie. Padają też takie wizje, że na “Ziemi” (ale w 3 gęstości), pod “czerwonym niebem” (popioły zalegające atmosferę?).
Ci, należący do STS, urodzą się ponownie (reinkarnują) jeśli mają dusze, a raczej jeśli mają wyższe centra, czyli nie są Portalami Organicznymi) –

[podobno Portal Organiczny – to człowiek, który:
a) nie ma wyższych centrów tj. wyższego centrum emocjonalnego (terminologia Murawiewa, Gurdżijewa) oraz wyższego centrum intelektualnego oraz
b) jeśli chodzi o centrum seksualne, ma podczepione pod “czakrę seksualną” ssanie, która odprowadza zgromadzoną energię (np. wyssaną z innego człowieka, jak np. wampirowanie energetyczne – takie tropy poddaję, bo mi się to tak kojarzy…. ). Gdzie odprowadza tę energię? Ano do tych, którzy trzymają człowieka w niewoli i się nim żywią (głównie energetycznie) od czasów Upadku Człowieka (sami zresztą ten upadek wywołali, trochę podstępnie – vide Wąż w Raju). Mowa tutaj o istotach należących do 4 STS
(4 poziom Służby Sobie). Uważają one zresztą, że mają prawo człowieka niewolić, bo sam się im wolną wolą oddał (to częściowo jest prawda, ale podstęp – przynajmniej w Sprawiedliwym prawie – UNIEWAŻNIA ZAWARTĄ UMOWĘ!).
Tak ja to – na gorąco niejako, na potrzeby skromnej notki blogowej, widzę i opisuję. Czy jestem tego wszystkiego pewien? Nie jestem. Ale dużo na to wskazuje i dużo to potwierdza. A co? No, choćby Znaki na Niebie.

Czy jestem pewien tego, co tutaj piszę? Nie nie jestem, a nawet, co do Portali Organicznych to zawsze się sprzeciwiałem takiej teorii (praktyce) ze względów empatyczno – humanistycznych
i egalitarnych. Ale jeśli i nawet, to co mój sprzeciw może?

Jeszcze raz: Zawsze mam wątpliwości – ale dużo potwierdza
to co piszę (choćby: znaki na niebie).

Źródła należy zawsze weryfikować, bezpośrednie bardziej jeszcze niż pośrednie. Bezpośrednie to takie choćby jak przekazy chanellingowe.
Polecam tylko jeden takowy ( choć np. tzw. materiał Ra ma frapujące fragmenty), mianowicie:
Cassiopaea (odbiorca: Laura Knight – Jadczyk), na ten bowiem zostałem nakierowany ponad 10 lat temu, a nawet zrobiłem honorową stronę.

Ogólnie to wg informacji Chanellingu Cassiopaea (patrz wyżej) moimi słowami – jest tak, że pewne BYTY duchowe
(6-ta gęstość, transient passengers, bardziej tradycyjnie: byty anielskie, czysta wiedza – która jest miłością) przekazują nam wartościowe informacje, i one się przemieszczają w czasoprzestrzeni kosmicznej (na Fali – Wave).
Precyzyjniejszą wiedzę i komentarze z zakresu nauk ścisłych udostępnia Arkadiusz Jadczyk, fizyk, mąż Laury, którego miałem przyjemność poznać , wraz z rzeczoną Małżonką – także osobiście i odwiedzić – wiosną 2014 r, pod Tuluzą, we Francji).


Gdy "Kasjopejanie" byli, w latach 80'tych XX w.,
w rejonie Plejad, przedstawiali się jako:

- Plejadianie (odbiorca: Barbara Marciniak).

Inicjacja kontaktu nastąpiła też z rejonu Kasjopei, 15/16 lipca 1994 r., przedstawiając się jako:
- Kasjopejanie (odbiorca: Laura Knight - Jadczyk).

Wg informacji Kasjopejan, następnym "przystankiem" miał być Lew (gwiazdozbiór.. konotacje Syriusza, Liry itd. są mi znane, ale nie mam uporządkowanej sprawdzonej wiedzy na ten temat) .
Symboliczna inicjacja kontaktu nastąpiła 15 lipca 2016 r, Źródło nazwałem:
- Lwy, a odbiorcą jest Marat Dakunin (Mateusz).

A później:

Tak ładnie – jak niżej – to może jeszcze nie będzie, ale na pewno ładniej niż teraz,
w sensie duchowym ( i uczciwiej, sprawiedliwiej, piękniej).
Poza tym, szczególik który pamiętam: ‘labilna fizykalność’ (ciało staje się – w 4 gęstości już nie więzieniem dla duszy, a domem, który można – mniej lub bardziej dowolnie – ale zmieniać, kształtować).
Dodatkowa ciekawostka z pamięci – i pewne ostrzeżenie – w 4 gęstości myślenie życzeniowe ma ten skutek, że staje się RZECZYWISTOŚCIĄ – NA TYM POZIOMIE (GĘSTOŚCI). Szybkie wnioski: – Aha, to trzeba uważać i konieczny jest wcześniejszy trening/selekcja… Inny wniosek: Pamiętajmy, że “staje się rzeczywistością…ale TYLKO dla tego samego poziomu. To przypomina informację podaną przez Kasjopejan, że 4 STS, które niewolą ludzi – popełniają błąd tego typu, że nie widzą aktualnego realnego stanu rzeczy, który jest dla nich mniej korzystny niż im się to jawi (gdyż myśleniem życzeniowym stwarzają sobie ILUZJĘ – rzeczywistość na ICH poziomie, ale już nie na innym).

Poza tym, może odwiedzę dziś lub jutro (jak przestanie padać) znajomego Ducha Jana Matejki

duch Jana Matejki

A może poznam się bliżej z pewnym Mimem z Krakowa..

Duchy Koni męczonych przez dorożkarzy na krakowskiej starówce się dopominają – będę musiał coś z tym zrobić – ale jeszcze nie wiem jak, bo ponoć nic się nie da z tym zrobić (dopiero Apokalipsa pomoże…).

No i na koniec – przypominam raz jeszcze!

Mateusz – Marat

P-@S
Planowałem – poniższe, bardzo ważne, oświadczenie, zamieścić w przyszłym tekście lub gdzieś na jednej z przygotowywanych stron, ale jednak zdecydowałem się, w pewnej skróconej formie, już tutaj, pod tym, istotnym odcinkiem BL8GA, napisać na temat taki:

Być może Kogoś zastanowi to, że podkreśliłem tutaj dwukrotnie, że NIE MAM CO DO RÓŻNYCH KWESTII PEWNOŚCI – że co do różnych informacji, tropów, symboliki, znaczeń, TOWARZYSZĄ MI WĄTPLIWOŚCI.

Musiałem tak uczynić, będąc uczciwym intelektualnie i szczerym emocjonalnie, starając się ważyć złoty środek pomiędzy precyzją, na jaką mnie obecnie stać, estetyką i formą przekazu i prostolinijnością, konieczną wysławianiu Prawdy Duchowej.

Nie chciałbym jednak, by osłabiało to wagę tego, co piszę.
Odwrotnie. To powinno przydać temu wiarygodności.

Ze swej strony staram się zachować najwyższą staranność we wszystkim, tematyka jednak w której się poruszamy jest szczególna. Szczególna nie tylko przez to, że częściowo dotyczy wydarzeń przyszłych (a możność trafnej przepowiedni jest tutaj szczególnie trudna, przywołując znane powiedzenie Nielsa Bohra..).
Nie o proroctwa tutaj chodzi, nie o strasznie i tym bardziej nie o jakieś egotyczne motywy.


[Nawiasem mówiąc jednak, Proroctwa właśnie nie są z natury swej konkretne, lecz przedstawiają wydarzenia SYMBOLICZNIE oraz nierzadko bazują na pewnym paradoksie, którego liniowe myślenie ludzkie nie jest w stanie ogarnąć.
Wystarczy wskazać tutaj 2 najbardziej znane przykłady z kultury popularnej: proroctwo – kto zabije władcę Nazguli z powieści “Władca Pierścieni” Tokiena czy choćby proroctwo o lesie podchodzącym pod zamek, co miało zwiastować upadek króla Makbeta z dramatu W. Szekspira…]

Każdy wie, że nie takie pisanie i nie takie treści przynoszą korzyść, poważanie czy inne profity. Odwrotnie: jak zostało już powiedziane 2 tyś. lat temu nie gdzie indziej, niż w ewangeliach – poruszanie się w takich treściach przynosi raczej Nienawiść ludzką (“będą was prześladować”), cenzurę (już pewne jej objawy mogę zaobserwować, choćby otrzymując komunikat, że moja treść została zgłoszona jako “obraźliwa” dla użytkowników (przy próbie dodania np. na grupy w mediach społecznościowych itp., wcześniej, nawet przy treściach o znacznie mniejszej wadze gatunkowej, zdarzały się zablokowania możliwości dodawania itd.) i.. coś, czego autor dociekający intelektualnie i nigdy nie rezygnujący z logiki, bać się może i najbardziej: śmieszności.
Dużo by o tym pisać.

Z uśmiechem przytoczyć można pewne porzekadło, nie pretendując jednak do żadnej roli: “Mistyk nie może bać się śmieszności”.

Chciałbym jednak tylko napisać jeszcze jedno o WĄTPLIWOŚCIACH; o tym ich aspekcie, który łączy się z tym, gdy zmagamy się z treściami wyjątkowo trudnymi, materiami DUCHOWYMI, mającymi charakter ponadczasowy i niematerialny, niefizyczny lub panfizyczny.
Otóż, cechą takich treści, takich przekazów, takich informacji jest to, że są w znacznej mierze NIEDOOKREŚLONE, SYMBOLICZNE, CZĘŚCIOWO METAFORYCZNE, że zostawiają odbiorcy pewną, znaczną, swobodę, że pozostawiają mu WOLNĄ WOLĘ w nadaniu ostatecznego praktycznego kształtu temu, co intuicyjnie odczuje, empatycznie wyrozumuje i sformułuje w sobie tak, by dać temu pewne praktyczne kształty.
Jest to cecha przekazu z DOBREGO ŹRÓDŁA, tego co płynie od Sił Światła, życzących nam, ludziom, naszego najwyższego duchowego dobra

(które jakże często jest zupełnie inne niż bardziej doraźnie rozumiane dobro, nie tylko materialne, nacechowane bardziej “przyjemnościami” niż “Radością”).

TO, co jest zbyt stanowczo podane, zbyt narzucające się konkretem, faktami, wymyślnymi – mającymi olśnić czy zadziwić zdarzeniami, nazwami itd. itp. – tak, że wręcz WYMUSZA na nas pewną całościową wizję, obraz i wnioski czy kierunek postępowania nawet dookreślony nominalnie – może pochodzić od sił, które wcale wolnej woli człowieka nie szanują, od sił, które – odwrotnie – w swej naturze i dążeniach mają zawłaszczanie cudzej wolności, a potem zawłaszczanie cudzej tożsamości, energii, życia, na końcu – i Duszy.

Tak ważne jest szanowanie informacyjnej Wolności człowieka – Odbiorcy.
I bardzo dużo z samego tylko tego faktu, i formy w jakiej podawanej są nam treści, można wyciągnąć wniosków..

To, co wyżej spisałem, choć dalekie od wyczerpania tego tematu i dalekie od tego, co należałoby napisać, by przedstawić wszelkie intuicje, przemyślenia i doświadczenia w tym tylko temacie, tym zagadnieniu
“PEWNOŚCI – a WĄTPLIWOŚCI”
– w tak istotnych i tak przecież, nadzwyczajnych
i niecodziennych treściach, jest jednak bardzo ważne.
Proszę mieć to na uwadze, także wtedy, gdy, Drodzy Czytelnicy, spotykacie się z różnymi przekazami, klipami, audycjami na YouTube, artykułami i innymi treściami, których morze jest w Internecie i nie tylko, a które to treści raczą Was fantastycznymi i fantazyjnymi informacjami, gdzie wymienia się rasy kosmiczne, nazywa jakichś bogów czy bogini konkretnymi imionami, podaje szczegóły na temat różnych cech, budowy futurologicznych nieznanych nam rzeczy, czy też konkretne daty, konkretne przyszłe wydarzenia..
Proszę mieć to na uwadze – w kontekście tego co piszę wyżej,

a także co w ogóle tutaj piszę i jak piszę (a także CO POKAZUJĘ) , o czym
i w jakiej formie – i wyciągnąć dla Siebie odpowiednie wnioski.
Albowiem także w tym momencie, jak w każdym innym tutaj na BL8GU niczego nie pragnę ani nie zamierzam NARZUCAĆ – a tylko przedstawić Waszemu wolnemu Duchowi, Waszemu Gorącemu Sercu i Waszemu zaostrzonemu Intelektowi – do Rozważenia i Rozsądzenia.

Co zgadza się z zaleceniem Murawiewa: sprawy serca waż rozumem, a sprawy rozumu kładź też na serce.

Przy czym – zbyt ostry nóż może już kroić tylko powietrze (Enzelberg).